Saturday, 28 May 2016

സൂര്യകാന്തിനോവ്



പാതിവിരിഞ്ഞൊരു പൂമൊട്ടു ഞാനെന്റെ
മോഹങ്ങള്‍ വാടി കരിഞ്ഞുപോയി
ഏതോ കരങ്ങളില്‍ ഞെങ്ങിഞ്ഞെരഞെന്റെ
ഓരോ ദളവും കൊഴിഞ്ഞുപോയി
സുര്യകാന്തി പൂവ് ഞാനിന്നുമെന്റെയീ
സൂര്യനെല്ലി കാട്ടിലേകയായി
പേടിപ്പെടുത്തുന്ന മൂളലായിന്നുമാ
പേവിഷ തുമ്പികള്‍ പാറിടുന്നു

കരിന്തേളുകള്‍  മുത്തിമുത്തി കുടിക്കുവാന്‍
വെറുതെ ജനിച്ചതോ പെന്മൊട്ടുകള്‍
കനിവുള്ള കര്‍ക്കിട കരിമഴയ്ക്കൊപ്പമായ്
കരയാന്‍ ജനിച്ചതോ പെന്മൊട്ടുകള്‍
പെണ്ണ് പിഴച്ചതാണില്ലവള്‍ക്കില്ല
മാനാഭിമാനാങ്ങള്‍ മാനനഷ്ടം
പന്നിയെപ്പോലെ മുരളുന്നു ചെന്നായ
പത്രങ്ങള്‍ പാത്രങ്ങളാക്കി വിളമ്പുന്നു
ശര്‍ദ്ദില്‍ മണക്കും പ്രഭാതസദ്യ!

ഇരകള്‍ക്ക് പിറകെ കുതിക്കുന്ന പട്ടികള്‍
പതിവായ്‌ കുരച്ച് പെയാടുന്ന സന്ധ്യകള്‍
കഴുകന്‍ മുഖങ്ങള്‍ വെളിച്ചത്തിലും
പിന്നെ ഇരതന്‍ മുഖങ്ങള്‍ ഇരുട്ടിലും
മാധ്യമ തിരമത്സരങ്ങളില്‍ തളരുന്ന സന്ധ്യകള്‍
പതയുന്ന പരിഹാസലഹരികല്ക്കൊള്‍മാ-
പതിവുള്ള പലഹാര വര്‍ത്തമാനങ്ങള്‍
ഇടയില്‍ സഹതാപങ്ങള്‍ ഇടിവെട്ടുകള്‍
ഇതില്‍ മുറിയുന്ന ഹൃദയങ്ങള്‍ ആരുകണ്ടു..

പെണ്ണിനു ഹൃദയമില്ല, മനസ്സില്ല-
മനസ്സിന്റെ ഉള്ളില്‍ കിനാക്കളില്‍ ഒന്നുമില്ല
ഉള്ളതോ ഉമ്പിനില്‍ക്കും മാംസഭംഗികള്‍
ഉന്മാദനിന്നോതകങ്ങള്‍തന്‍കാന്തികള്‍
അമ്മയില്ല, പെങ്ങളില്ല പിറക്കുന്ന പെന്‍-
മക്കളില്ല ഈ കെട്ടകാലങ്ങളില്‍
ഉള്ളതോ കൊത്തി കടിച്ചുകീറാനുള്ള
പച്ച മാംസ തുണികെട്ടുകള്‍ ചന്തകള്‍
പന്നിയെപ്പോലെ മുരളുന്നു ചെന്നായ
പത്രങ്ങള്‍ പാത്രങ്ങളാക്കി വിളമ്പുന്നു
ശര്‍ദ്ദില്‍ മണക്കും പ്രഭാതസദ്യ!

ഇനിയും പിറക്കാതെപോകട്ടെ ഒരു പെണ്ണും..
അന്ധമാകാതെ അറം വന്നുപോകട്ടെ
അന്ധകാമാന്താരി കശ്മലന്മാര്‍
ഇത് വെറും നിസ്വയാം പെണ്ണിന്റെ ശാപമാണ്
ഇത് ഫലിയ്ക്കാനായി പാട്ടുകെട്ടുന്നു ഞാന്‍..
അഗ്നിയാണ്, അമ്മയാണ്, ആശ്വമാണിന്നവള്‍
അതിരുകള്‍ അറിയാത്ത സ്നേഹമാണ്
അരുതെന്നവള്‍ കടാക്ഷം കൊണ്ടുചൊല്ലിയ
എരിയാത്തതായേതു കുലമുണ്ട് ധരണിയില്‍
പെണ്ണിനു കാവലായി മരമുണ്ട്, മലയുണ്ട്
പുളിനങ്ങള്‍ പുല്‍കുന്ന പുഴകളുണ്ട്
നഷ്ടങ്ങളോന്നുമേ നഷ്ടങ്ങളല്ലന്ന
സത്യബോധത്തിന്റെ സാക്ഷ്യമുണ്ട്
പെണ്ണിനു കാവലായി യുഗസംഘ ശക്തിതന്‍
സമര സാന്നിധ്യമായ് ഞങ്ങളുണ്ട്
പുഴയുണ്ട്, മലയുണ്ട്, കാറ്റുണ്ട്, കടലുണ്ട്
കനിവിന്നു കാവലായ് കവിതയുണ്ട്
ഒരു സൂര്യകിരണമായ് നന്മകള്‍ വന്നുനിന്‍
കവിളില്‍ തലോടുന്ന കാലമുണ്ട്‌
ഉണരൂ പ്രിയപ്പെട്ട സൂര്യകാന്തി വന്നു-
നിറയൂ പ്രപഞ്ച സാന്നിധ്യമായ്, ശക്തിയായ്

Click here to download
കവിത: സൂര്യകാനോവ്
രചന: മുരുകന്‍ കാട്ടാക്കട
ആലാപനം: മുരുകന്‍ കാട്ടാക്കട

Saturday, 30 April 2016

സ്കൂള്‍ ബാര്‍



വിദ്യ നല്‍കിയിട്ട് ലാഭമില്ലായ്കയാല്‍
മദ്യശാലയ്ക്ക് വിറ്റു വാദ്യാലയം
ഒരു വിരല്‍പാടെടുക്കുവാന്‍ ഞാനു-
മവനുമിങ്ങനെ വന്നു നില്‍ക്കുമ്പോള്‍
ഹൃദയ പാഠത്തില്‍ വത്സല ടീച്ചര്‍
ചെവിതകര്‍ത്ത് ഇന്ദ്രവജ്ര പെയ്യുന്നു
എവിടെ ഞാന്‍ നട്ട വേപ്പ്, റോസാച്ചെടി,
എവിടെയെന്റെ  പ്രിയപ്പെട്ട ചെമ്പകം
എവിടെ ഞങ്ങടെ ക്ലാസ്സ്മുറി, ബെഞ്ചുകള്‍
നിരനിരയായിരുന്ന സ്വപ്നാലയം!

അടിയിലങ്ങനെ ചൂരല്‍ മറച്ചുവെച്ച്
അറിയുകില്ലെന്ന് ചൊല്ലിയ ഡെസ്കുകള്‍
ജലം ഇറങ്ങ്ങ്ങി തണുപ്പാര്‍ന്ന മങ്കലം
ഇലയിറഞ്ഞിട്ട ഭാഗ്യവും ടസ്ടരും
എവിടെ ഞാന്‍ മുയല്‍ ചിത്രം വരച്ചിട്ട-
കറുകറുപ്പ് നിറചോക്ക്, പുസ്തകം

അവിടെയാണ്എഴുത്തച്ചന്റെ താവളം
അവിടെയല്ലോ പുരാതന ഭൂപടം
അവിടെ ഹൈട്രെജന്‍ ടെസ്ടിട്യൂബ്
ബീക്കറില്‍ തിളതിളയ്ക്കുന്ന വിഞ്ജാനലായനി
അതിനുമപ്പുറം ന്യൂട്ടണ്‍, എഡിസണ്‍,
അടിമവംശം, അലാവുധീന്‍ ഖില്‍ജി
കവിതപോലെ സരോജിനി ടീച്ചര്‍

പ്രണയമാദ്യമെയ്ത മെറ്റില്‍ട
കടലിലെ പെന്‍സില്‍ കാണിച്ചു തന്ന്‍
പുതിയ വിസ്മയം നെയ്ത നസീമ
മൃതിമൃഗപ്പല്ലിലസ്ഥമിയ്ക്കുംവരെ
സ്മൃതിയില്‍നിന്നും തുരത്തുന്നതെങ്ങിനെ?

അതിരഹസ്യമായ് കായല്‍ കടത്തി
പയര്‍, നെയ്ച്ച്ചോറുതന്ന ഖുല്സത്തെ
ഇടതുകാലില്‍കുരുക്കിയ പന്തുമായി
കുതിരയെപ്പോല്‍ കുതിച്ച ക്ലമന്തിനെ
മദരഹിതരായി ഒന്നിച്ച്ചിരുന്ന്‍
മതിമറന്ന്പ ഠിച്ച ദിനങ്ങള്‍
മദിരയില്‍ ജലമാക്കുന്നതെങ്ങിനെ
ഹൃദയ സൂര്യനെ കൊല്ലുന്നതെങ്ങിനെ?

ഇത് കുചേലെന്റെ കുട്ടികള്‍ക്കാശ്രയം
തണല്‍മരം, സ്നേഹസാന്നിദ്യം, ഉത്സവം
ഇത് പൊതിചോറ് വാസനിക്കുന്നിടം
പ്രഥമ സൗഹൃദം പൂത്ത നദീതടം
മതി നിറുത്തുക! ഒരുതുള്ളിപോലും-
പറയരുത് പരിക്കേറ്റ കുട്ടി ഞാന്‍..!


Click here to download

കവിത: സ്കൂള്‍ ബാര്‍
രചന: കുരീപ്പുഴ ശ്രീകുമാര്‍
ആലാപനം: ബാബു മണ്ടൂര്‍.

Saturday, 3 May 2014

യാത്രാമൊഴി



വിടരാതടർന്നൊരെൻ പ്രണയമൊട്ടേ
വിതുമ്പി തളരാത്രെ യാത്രയാകൂ
കനൽ പോലെ എരിയുമെൻ ഓർമ്മകൾ
നോവിന്റെ കഥകളിയാടുന്നൊരീ വേളയിൽ
നിൻ നീലമിഴികളിൽ മെല്ലെ തുളുമ്പുന്ന
മന്ദസ്മിതത്തിലേയ്ക്കലിയുവാനായ്
അനുരാഗ സന്ധ്യകൾ പൂക്കില്ലൊരിയ്ക്കലും
എന്നെന്നിലാരോ നിലവിളിയ്ക്കേ
നിന്നെ പിരിയുവാൻ വയ്യെനിയ്ക്കെങ്കിലും
കരൾ നൊന്തു കേഴുന്നു കൂട്ടുകാരി
അധരം വിതുമ്പാതെ മിഴികൾ തുളുമ്പാതെ
യാത്രയാകൂ സഖീ യാത്രയാകൂ..

ഒത്തിരി നീന്തി തളർന്നൊരെൻ കൈകളും
തമസ്സിന്റെ തേർവാഴ്ച കണ്ടൊരെൻ മിഴികളും
വഴിമാറിയൊഴുകിയ നദിയുടെ ഗതിപോലെ
വിറപൂണ്ടു നിൽക്കുന്നുവെങ്കിലും
ഇറ്റിറ്റു വീഴുന്ന കണ്ണുനീർ തുള്ളിയെ സാക്ഷിയായ്
യാത്രാമംഗളം നേരുന്നു ഞാൻ..

ഏകാന്ത രാവിന്റെ നൊമ്പര സീമയിൽ
കുളിർകാറ്റു വീശിയൊരാഹ്ലാദ നിമിഷവും
നീലക്കുറിഞ്ഞതൻ പൂന്തേൻ നുകരുവാൻ
സാഹസം കാട്ടിയ സുന്ദര കാലവും
ആരോരുമറിയാതെ സൂക്ഷിച്ചുവെച്ചൊരു
അരുമയാം നമ്മുടെ ജന്മ സ്വപ്നങ്ങളും
മായ്ക്കുവാനാകാത്ത നിനവുകൾ പലതുമീ
നെഞ്ചോടു ചേർത്തു ഞാൻ തേങ്ങിക്കരഞ്ഞിടാം
ഈ ശിഷ്ടജീവിതം  നിനക്കായ് പെയ്തിടാം
അധരം വിതുമ്പാതെ മിഴികൾ തുളുമ്പാതെ
യാത്രയാകൂ സഖീ യാത്രയാകൂ..

ഇനി നമുക്കെല്ലാം മറക്കാം സഖി
സ്നേഹ ശിശിരവും  വാസന്ത ഹേമന്തവും
സങ്കട പേമാരി തന്നിൽ കുതിർന്നൊരാ
ചന്ദ്രികലോലമാം ചെമ്പനീർ പൂക്കളും
ചോര പൊടിയുന്ന വാക്കുകൾ കൊണ്ടു നീ
കുത്തിക്കുറിച്ചൊരാ പ്രണയ കാവ്യങ്ങളും
സിരകളിൽ അഗ്നിനിറച്ചൊരാ-
മൃദുചുംബനത്തിൻ മധുരവും
മറവിയിൽ മായാസ്മൃതികളും
നിൻ തീവ്ര മൗനത്തിലൂറും വിഷാദവും
ദിനരാത്രികൾ നാം കണ്ട സ്വപ്നങ്ങളും
ഇനി നമുക്കെല്ലാം മറക്കാം സഖീ

ഇനിയൊരു ജന്മത്തിൻ പുലരി പിറന്നെങ്കിൽ
ഒരുനവ ജീവിതം കോർത്തിണക്കാം
ഒരിയ്കലും  പിരിയാത്തൊരാത്മബന്ധങ്ങളായ്
അഭിലാഷമൊക്കെയും സഫലമാക്കാം
വിടരാതടർന്നൊരെൻ പ്രണയമൊട്ടേ
വിതുമ്പി തളരാത്രെ യാത്രയാകൂ..

 
വിടരാതെ (Click here to download)
കവിത: യാത്രാമൊഴി
രചന: സജീവ് വടകര
ആലാപനം: പി.കെ. കൃഷ്ണദാസ്

Saturday, 12 April 2014

എന്റെ ദന്തഗോപുരത്തിലേയ്ക്ക് ഒരു ക്ഷണക്കത്ത്



ഞാനെന്റെ വാത്മീകത്തിൽ
ഇത്തിരിനേരം ധ്യാനലീനനായിരുന്നത്
മൗനമായ്  മാറാനല്ല
മൗനത്തെ മഹാശബ്ദമാക്കുവാൻ
നിശ്ചഞ്ചല ധ്യാനത്തെ
ചലനമായ് ശക്തിയായുണർത്തുവാൻ
അന്തരന്ദ്രിയ നാഭീ പത്മത്തിനുള്ളിൽ
പ്രാണസ്ഫന്ദങ്ങൾ സ്വരൂപിച്ച്
വിശ്വരൂപങ്ങൾ തീർക്കാൻ
അവയും ഞാനും തമ്മിലൊന്നാവാൻ
യുഗചക്രഭ്രമണ പഥങ്ങളിൽ
ഉഷസ്സായ് നൃത്തം വെയ്ക്കാൻ
ഞാനെന്റെ വാത്മീകത്തിൽ
ഇത്തിരിനേരം ധ്യാനലീനനായ് ഇരുന്നു പോയ്
മനസ്സിൻ സർഗ്ഗധ്യാനം
ഉടവാളുരുക്കി ഞാൻ വീണ തീർത്തത്
നാട്ടിലുറക്കു പാട്ടും പാടി സഞ്ചരിയ്ക്കുവാനല്ല
കാറ്റടിച്ചിളക്കുന്ന കാലത്തിൻ ധീരസ്വരം
മാറ്റത്തിൻ രാഗം താനം പല്ലവിയാക്കാനല്ലോ
മനുഷ്യ മസ്തിഷ്ക്കത്തോടല്ല
മാംസത്തോടല്ല
മനുഷ്യ ഹൃദയത്തിനോടെ
കാവ്യ ഹൃദയം സംസാരിയ്ക്കൂ
പടവാളിനേക്കാളും വീണയ്ക്കേ
വൈകാരിക പരിവർത്തനങ്ങളെ
മനസ്സിൽ തീർക്കാനാവൂ
നാലുകെട്ടുകൾക്കുള്ളിൽ
പൂർവ്വികരുടെ  പടവാളിനു
പൂവർച്ചിച്ച പൂണൂലിനു പാരമ്പര്യം
അവയോടൊപ്പം വലിച്ചെറിഞ്ഞ്
മനുഷ്യന്റെ കവിയായ്
ദശാബ്ദങ്ങൾ പിന്നിട്ടു വരുന്നു ഞാൻ
ഉടഞ്ഞു കിടക്കുന്ന വിഗ്രഹങ്ങളെ
മണ്ണോടിഞ്ഞു തകരുന്ന
ഞാനെന്ന ഭാവങ്ങളെ
നഗ്നപാദനായ്  പിന്നിട്ടെത്തി ഞാൻ
ആത്മാവിലെ ഭദ്രദീപത്തിൻ
പട്ടുനൂൽ തിരികെടുത്താതെ
ഞാനെന്റെ വാത്മീകത്തിൽ
ഇത്തിരിനേരം ധ്യാനലീനനായിരുന്നപ്പോൾ
ശബ്ദമുണ്ടാക്കി നിങ്ങൾ
ദന്തഗോപുരമെന്നു പേരിട്ടു
രക്തത്തിന്റെ ഗന്ധമുള്ളൊരി
കൊച്ചു വാത്മീകത്തിനു നിങ്ങൾ
മൺകുടങ്ങളിൽ ഭൂതത്തന്മാരെ
അടയ്ക്കുന്ന മന്ത്രശക്തിയുമായ്
കാലത്തിൻ കടൽകരയ്ക്ക്
കല്ലെറിഞ്ഞുടയ്ക്കുവാൻ
വന്നു നിൽക്കുന്നു
ശൈലിവല്ലഭന്മാരാം നിങ്ങൾ
പൊയ്മുഖങ്ങളുമായ്
എറിഞ്ഞാലുടയില്ല
മന്ത്രാസ്ത്രനിര വാരിചുരഞ്ഞാൽ മുറിയില്ല
ഈ മൺപുറ്റിൻ രോമം പോലും
അറിയില്ലെങ്കിൽ ചെന്നു ചോദിയ്ക്കൂ
മനസ്സിലെ മറവിയുറയ്ക്കിയ
മൗനത്തിനോടെന്നെ പറ്റി
അനുഭൂതികൾ വന്നു
വിരൽതൊട്ടുണർത്തുമ്പോൾ
അവയോടൻവേഷിയ്ക്കൂ
കവിയാം എന്നെ പറ്റി
അകത്തെ ചിപ്പിയ്ക്കുള്ളിൽ
സ്വപ്നത്തിൻ മുത്തുണ്ടെങ്കിൽ
അതിനോടൻവേഷിച്ചാൽ
അറിയാം എന്നെ പറ്റി
നാളെത്തെ പ്രഭാതത്തിൻ
സിന്ദൂരാരുണ ജ്വാലാനാളങ്ങൾ പറയും
ഈ തീയിന്റെ ഇതിഹാസം
വിരിയും വൈശാഖത്തിൻ
പത്മരാഗങ്ങൾ നാളെ പറയും
ഈ പൂവിന്റെ ഇതിഹാസം
ചോദിയ്ക്കാൻ, അറിയുവാൻ
മടിയാണെങ്കിൽ
നിങ്ങളീ ദിനരാത്രങ്ങൾതൻ
വെളിച്ചങ്ങളിലൂടെ നഗ്നപാദരായ്
എന്റെ ദന്തഗോപുരത്തിലേയ്ക്കെത്തുക
വരവേൽക്കാൻ വാതിൽക്കലുണ്ടാകും ഞാൻ
ഞാനെന്റെ വാത്മീകത്തിൽ
ഇത്തിരിനേരം ധ്യാനലീനനായിരുന്നത്
മൗനമായ്  മാറാനല്ല!

 
ഞാനെന്റെ (Click here to download)
കവിത: എന്റെ ദന്തഗോപുരത്തിലേയ്ക്ക് ഒരു ക്ഷണക്കത്ത്
രചന: വയലാർ
ആലാപനം: മധുസൂദനൻ നായർ

Sunday, 30 March 2014

ക്ഷമാപണം



മാപ്പു ചോദിപ്പൂ
വിഷം കുടിച്ചിന്നലെ രാത്രിയിൽ
ഞാൻ നിന്നരികിലിരുന്നുവോ?
നിന്റെ ഗന്ധർവന്റെ
സന്തൂരിതൻ ശതതന്ത്രികൾ
നിൻ ജീവതന്തുക്കളായ് വിറകൊണ്ട്
സഹസ്ര സ്വരോൽക്കരം ചിന്തുന്ന
സംഗീത ശാലതൻ വാതിലിലിന്നലെ
എന്റെ തിരസ്കൃതമാം  ഹൃദയത്തിന്റെ
അന്തഃശബ്ദം തലതല്ലി വിളിച്ചുവോ?
കൂരിരുൾ മൂടിക്കിടക്കുന്നരോർമ്മതൻ
ഈറൻ തെരുവുകളാണ്
വെറും ശവഭോജന ശാലകളാണ്
കിനാവറ്റ യാചകർ
വീണുറങ്ങും കടതിണ്ണകളാണ്
ഘടികാര സൂചിയിൽ
ഓർത്തു പിടയ്ക്കും  ശിരസ്സുകളാണ്
ബോധത്തിന്റെ പാതിരാതോർച്ചയിൽ
നെഞ്ചുപൊത്തികൊണ്ട്
ചോര ചർദ്ധിയ്ക്കും രോഗികളാണ്
കൊമ്പിട്ടടിച്ച് ഓരോ മനസ്സിൻ
തണുത്ത ചെളിയിലും
കാലുടൽ പൂഴ്ത്തി കിടക്കും വെറുപ്പാണ്
ഭയം കാറ്റും, മഴയും കുടിച്ച്
മാംസത്തിൻ ചതുപ്പിൽ വളരുകയാണ്
പകയുടെ ഹിംസ്ര സംഗീതമാണ്
ഓരോ നിമിഷവും
ഓരോ മനുഷ്യൻ ജനിയ്ക്കുകയാണ്!
സഹിയ്ക്കുകയാണ്! മരിയ്ക്കുകയാണ്!
 ഇന്ന് ഭ്രാന്തു മാറ്റുവാൻ
മദിരാലയത്തിൻ
തിക്ത സാന്ത്വനം മാത്രമാണ്
എങ്കിലും പ്രേമം ജ്വലിയ്ക്കുകയാണ്
നിരന്തരമെന്റെ ജഡാന്തര സത്തയിൽ
മാപ്പു ചോദിപ്പൂ
വിഷം കുടിച്ചിന്നലെ
രാത്രിതൻ സംഗീത ശാലയിൽ
മണ്ണിന്റെ ചോരനാറുന്ന
കറുത്ത നിഴലായ്
ജീവനെ; ഞാൻ നിന്നരികിലിരുന്നുവോ?

 
മാപ്പു ചോദിപ്പൂ (Click here to download)
കവിത: ക്ഷമാപണം
രചന: ചുള്ളിക്കാട്
ആലാപനം: ചുള്ളിക്കാട്